Als een restje van de vorig jaar ingezette “ja-maar-ik-moet-wel-wat-verdienen” klus reis ik zo nu en dan naar Eindhoven om mensen uit te leggen hoe hun nieuwe telefoon werkt. Niet erg uitdagend maar voor de afwisseling best leuk. Ik werk er met engelse telefoontrainers die er maanden bivakkeren voor dit project, en daarom een appartementje hebben gehuurd. Afgelopen week werkte ik er twee dagen achter elkaar, en besloot er ook te blijven slapen. Tegenprestatie: koken. De avond kreeg een typisch engelse wending, ik had voor het eerst sinds jaren weer een ouderwetse kater compleet met punthoofd. En heb gezien hoe een kunstoog van porselein er uitziet. Scary.

Weer is het op een paar dagen na een jaar geleden dat ik hier mijn laatste woorden op het scherm zette. Er is veel gebeurd en veranderd in dat jaar. Een jaar geleden op 12 april had ik mijn laatste dagen in Sri Lanka, en was ik 15 april weer thuis. De rest van 2011 is te omschrijven als tussentijd, tijd voor mij om te vertragen en te herijken. Het was een prachtig jaar waarin ik voornamelijk achterover leunend in de derde persoon de wereld en mijn eigen leven aan het bekijken was. Ik heb, op een paar momenten van onzekerheid na, intens genoten van deze periode omdat niks hoefde en alles mocht. Wat minder prettig waren sommige reacties uit mijn omgeving, hoe subtiel en indirect ze ook waren. Werken is de norm, en vragen wijzen allemaal in die richting. Ik was in ieder geval heel tevreden.

Inmiddels is het april 2012.

Ik leef hier altijd behoorlijk gezond. Matig eten, matig drinken en veel beweging. Met mijn twee nieuwe vrienden is aan het tweede een eind gekomen. Ik ben al twee ochtenden met een punthoofd opgestaan na een ontelbare hoeveelheid cocktails die in smaak en kwaliteit varieren, afhankelijk van de tent waar ze ze maken. Heb ook af en toe weer een sigaretje te pakken. Het is maar goed dat ik weer naar huis ga, nog vier dagen.

Ben weer terug op honk. Geniet nog maar even van de zee en het strand, en zit aan het jaarverslag voor Stichting Weeshuis Sri Lanka te werken bij het ruisen van de zee. Gisteren weer naar Somawathi geweest en drie nederlanders uitgebreid rondgeleid. Echt te gek hoe mensen onder de indruk zijn. Niet alleen van hoe het er uit ziet en de gelukkige bekkies van de kinderen, maar vooral de hele aanpak en filosofie.

De komende week staat volledig in het teken van ceremonies en festiviteiten in verband met het Nieuwe Jaar dat van 13 op 14 april is hier. De care mothers zijn als een dolle kleren aan het maken voor de kinderen, de traditie is dat iedereen in het nieuw gaat met Nieuwjaar. Verder worden er in het weeshuis allerlei sportieve activiteiten georganiseerd en is er een belangrijke cricketwedstrijd gevolgd door een lunch op 11 april tussen de staf van Somawathi en de staf van het Koggala Hotel, eigendom van één van de Trust leden.

Vandaag weer eens gedoken, dat was denk ik drie of vier jaar geleden. Ondanks dat het koraal in Unawatuna zo goed als dood is na de Tsunami, is het toch altijd weer prachtig om zo'n uurtje onder water te zweven. Een mooie pijlstaartrog gezien. Was verder wat duf vandaag, had me gisteravond laten overhalen om drie caiperinha's te drinken met twee leuke kerels uit Amsterdam.

De reis naar Nilambe was een grotere beproeving dan mijn retraite weekje. De trein van Colombo naar Kandy was gecancelled. Door de hulp van een aardig srilankaans stel kon ik nog net op tijd in de boemel springen die me een eind op weg zou helpen, en waarna ik een bus zou kunnen nemen. De afspraak was dat ik zou bellen als ik op een bepaald station zou zijn, zodat de taxi rekening kon houden met zijn eigen reistijd. Echter, zowel de taxi chauffeur als de manager van Nilambe belden me steeds om te informeren waar ik was. Ze leken weinig vertrouwen te hebben dat ik ooit zou aankomen die dag. Die angst leek niet ongegrond. De lokale bus die ik nam vervaardigde een hoop rook, die na enige tijd ook in de bus zelf leek te ontwikkelen. Dus is de bus aan de kant gezet en moesten we wachten op een nieuwe bus om ons weer verder te rijden. Na nog een keer overstappen op een andere bus richting Kandy bereikte ik het punt waar ik opgepikt werd. De chauffeur wilde wel wat extra geld voor het wachten, waar ik niet om gevraagd had.

Aangekomen in Nilambe werd ik naar een hutje geleid, dat ik deelde met duitse Monika, en nam ik deel aan de eerste groepsmeditatie. Na 20 uur mag je niet meer op het terrein rondbanjeren (ook wat lastig, het is er aardedonker), dus zit er niet veel anders op dan naar bed te gaan, lezen bij kaarslicht of zaklantaarn is ook niet alles. Bovendien is het iedere ochtend om 4.30 uur opstaan. Eenmaal in bed bedacht ik dat ik nog iets nodig had, en deed mijn kaarsje weer aan. Een bloedbad. Ik bleek een bloedzuiger mee naar bed te hebben genomen. Nou had ik die wel eens eerder gezien en gehad, en spinnen vind ik nog steeds erger en enger.

Het delen van een kamer blijft toch lastig, of misscien wordt het wel steeds lastiger als je ouder wordt, kan ook. De duitse bleek 's nachts graag te rommelen. Zowieso houdt ze ervan om dingen heel langzaam te doen, zoals ze zelf zei: "ik ben niet langzaam, ik wil dingen graag langzaam doen." Zo ook 's nachts. Wat ze allemaal deed om 03.00 uur is me een raadsel, maar een feit is dat ik vervolgens ook wakker was. We mogen niet praten, dus heb ik haar in stilte zes keer vervloekt. Voor een boeddhist (is ze al járen) is ze behoorlijk rusteloos. Ik heb denk ik wat te leren, want ik was de enige die een kamer deelde, alleen kan ik niet bedenken wat.

Wat echt heerlijk is is dat er de hele dag niet gepraat werd in Nilambe. De regel is dat je alleen tussen 15.30 en 16.00 mag praten en dan alleen "rightful speech" zoals de Boeddha dat heeft verwoord. Op zich wel geestig, zo'n 30 rondschuivelende mensen die niet praten. Het werkt wel om volledig tot rust te komen en de zgn. "mental noise" te laten verstillen. Ik had in dat half uurtje dat praten was toegestaan niet eens zin om te praten vaak.

De tweede dag een wandeling gemaakt met een duitse die in Australië woont. Heftig. Op 1 januari is haar man gestorven aan kanker, en twee weken later is haar huis verwoest door de cycloon. Dan vallen mijn en andere problemen behoorlijk in het niet.

Het mediteren zelf ging wisselend, af en toe (met name 's morgens van 5-6 uur) vond ik het heel zwaar, en waren de gedachten in m'n hoofd op geen enkele manier te stoppen. Niet dat dat persé de bedoeling is, maar hier en daar een gat tussen de gedachten is wel fijn. Of, zoals ik ergens las en heb opgeschreven: "Je zult geleidelijk aan leren te zitten als een berg. Hoewel er gedachten kunnen ontstaan, zullen zij slechts wolken zijn die de berg passeren. De berg zal door de wolken niet worden aangetast. De berg blijft op haar plek, alles observerend, nergens naar uitreikend."

Het was noodweer vannacht en vanmorgen. Het heeft de hele nacht en morgen heftig geonweerd en gebliksemd en het kwam met bakken uit de hemel. De zee is wel voor het eerst weer kalm sinds volle maan op 19 maart. Wel lekker, het is relatief koel vandaag.

Gisteren bij Ranil in Kosgoda geweest. Een leuke dag, en ik heb voor het eerst een tuktuk bestuurd. Een behoorlijk avontuur, omdat er plotseling een brommer uit een zijstraat voor me opdook, en ik nog niet zo reflexvol de rem wist te vinden. Ik heb dus een enorme zwenk gemaakt met het hart in m'n keel. Ranil was onder de indruk, maar ook wat bangig geworden. Het laatste stuk heeft hij toch maar weer overgenomen. Ik heb hem en zijn moeder en zus mee uit lunchen genomen. Ze hadden een wast chique restaurant uitgekozen met westers eten. Moeders had geen idee wat ze aan moest met mes en vork, dus gebruikte het maar niet.

Zaterdagmorgen vroeg naar Nilambe, dus voorlopig blijft het hier stil. Ik neem mijn apparaten niet mee, laat het gros van m'n bagage hier achter. Tot over een dag of tien.

Mijn gebruikelijke "hangout" in Unawatuna is Surfcity. Niets bijzonders, donkere, wat vochtige kamers met matige tot slechte bedden. Maar na hier de eerste keer drie maanden gezeten te hebben en beschouwd te worden als familie, voelt het enigszins als een verplichting om hier een kamer te huren. Eerlijkheid gebied toe te voegen dat het ook een goedkoop onderkomen is. Voor mij dan, want ik betaal veel minder dan de rest van de toeristen.

Vandaag was ik uitgenodigd bij één van de staf om in zijn ouderlijk huis te lunchen. Altijd een hele eer, ik koop dan een tas vol lekkernijen, zo zoet mogelijk, en zit dan in m'n eentje te eten terwijl de hele familie toekijkt. Ben er inmiddels wel aan gewend, en doe ook geen pogingen meer om ze tegelijkertijd met mij aan het eten te krijgen, kansloos.

Toen ik terugkwam stond de ijscoman  voor de deur. In een genereuze bui bood ik "de jongens" van Surfcity, dat is de staf en wat lieden die er altijd rondhangen, een ijsje aan, zo'n 10 man. Nou, waar iedereen plotseling vandaan kwam weet ik niet, maar uit allerlei hoeken en gaten kwamen mensen ook een ijsje halen. resultaat: 26 ijsjes gekocht. Leuk. Zie de foto, ze namen ook allemaal het duurste ijsje uit de collectie. De ijscoman heeft waarschijnlijk z'n maandomzet gehaald vandaag.

Gisteren was het Poya Day, iedere maand hetzelfde, namelijk als het volle maan is dan is het een nationale vrije dag. Veel lokale dagjesmensen op het strand. Op Poya Day is het verboden om alcohol te drinken en/of te schenken. Dus kregen we bier in een theepot. Thee leek plotseling heel populair rond borreltijd. Helaas kon ik ook geen fles drank kopen om mee te nemen naar het feestje, vanzelfsprekend was de drankshop dicht. Maar gelukkig is er hier voor ieder probleem een oplossing. Snel wat geld gelapt en werd er een fles gin in m'n handen gemoffeld in een ranzig zakje.

Op het feestje van Ravi bleef ook de muziek uit, hij woont pal naast een tempel.

En, zoals gewoonlijk, heb ik geen oog dicht gedaan, volle maan.

Het dreigt nu echt te gebeuren. Ik heb succesvol geboekt in Nilambe in Kandy, een plaats voor meditatie en yoga. Volgende week zaterdag is het zover. Zie www.nilambe.org voor details. Ik heb het niet precies uitgerekend, maar ik geloof dat ik zo'n 8 uur per dag ga mediteren. Iemand die ik het liet zien noemde het een strafkamp. We will see. Eerst nog een dag reizen om er te komen.

Gisteravond de verjaardag gevierd van een vriend van iemand hier. Hij zit in een bonga band en de hele avond werd er gezongen onder begeleiding van bongo's. Fantastisch, wat een lekkere energie. Jammer dat wij dat niet of nauwelijks doen in onze cultuur, muziek maken en zingen. De laatste keer was op de middelbare school, een kampvuur en "House of the Rising Sun" zingen met z'n allen op de camping of het strand.

Vanavond weer een feestje, dit keer bij Ravi, de manager van Surfcity, mijn guesthouse. Hij heeft een huis gebouwd en dit wordt ingewijd met zo'n 30 mensen. En hij heeft live muziek beloofd. Vandaag maar een dagje rust op het strand, en ik heb bovendien ook nog het één en ander te doen voor het Jaarverslag van Stichting Weeshuis Sri Lanka, want dat gaat gewoon door. 

Een srilankaans visum is 30 dagen geldig. Aangezien ik heb besloten om hier te blijven heb ik mijn visum verlengd. Daarvoor moest ik naar Colombo en besloot er maar een echt tripje van te maken, verandering van spijs…… . Ik wist dat in het weekend in Colombo de kunstacademie studenten hun werk exposeren op een hek in het park. Zeer geslaagd, heb een mooi schilderij gekocht van een jonge artiest die mooie stillevens maakt. Heb ook maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om even te shoppen bij Odel, een relatief chique warenhuis (op z'n srilankaans uiteraard) en Paradise Road, een chique winkel met allerlei mooie interieur dingen. M'n visum verlengd tot 19 mei (heb nog niet besloten wanneer terug te komen) en vervolgens 2,5 uur op het station gewacht omdat er een trein uitviel. Allerlei leuke mensen ontmoet in de trein, zolangzamerhand voel ik me nu en dan een soort reisgids.

Vandaag engelse liedjes gezongen op de pre-school en met de manager van Somawathi een plannetje gemaakt voor de achievement-awards ceremony van vrijdag aanstaande. "White aunty" gaat 20 doosjes Happy Cow kopen voor de 17 leerlingen die het best hebben gescoord in hun First Term Test. Ik heb gesuggereerd om ook de leerlingen met de grootste verbetering op te nemen in deze prijs uitreiking, om ze te stimuleren om volgende keer ook beter te presteren. Zeer popuair en ook heel prijzig deze doosjes Vache qui Rit, maar een echte traktatie voor de kinderen.

Heb vandaag ook opgetreden als bat-woman, cricket. Kreeg een staande ovatie van de kinderen en de staf, zijn ze niet gewend een vrouw die kan batten. De jongens hebben een demonstratie gegeven van salto's achterwaarts, dit als onderdeel van de martial arts training die de manager ze heeft gegeven. Ik was onder de indruk vandaag.

Dank voor al jullie lieve reacties en e-mails, het is fijn om te horen uit het verre Nederland!